Hoe ontwerphoeken voor bordspelstukken ontwerpen

1. Welke diepgangshoek daadwerkelijk bepaalt

Wanneer de mal opengaat, moet het plastic onderdeel langs de stalen oppervlakken bewegen waaruit het is gevormd. Een zijwand die precies evenwijdig is aan die beweging kan over de volledige diepte wrijven. Diepgang creëert speling zodra het onderdeel begint te bewegen. Het kan de weerstand verminderen, maar het verandert ook de geometrie van het voltooide stuk.

Dit maakt het ontwerp tot een ontwerpbeslissing in drie richtingen. Het moet het mogelijk maken dat het onderdeel loslaat, de afmetingen behouden die belangrijk zijn om te spelen of te monteren, en het beoogde silhouet behouden. Het aanvaardbare resultaat is niet noodzakelijkerwijs de grootst mogelijke tapsheid. Het is de kleinste verdedigbare geometrie die werkt met het hele matrijsconcept en voldoende productiemarge overlaat.

Autodesk definieert de trekrichting als de richting waarin een onderdeel wordt uitgeworpen en gebruikt die richting om diepgang en ondersnijdingen te evalueren.^[1]De Fusion-tool voor diepgang analyseert vervolgens de gezichten in kleur ten opzichte van de gekozen richting, waardoor onvoldoende diepgang en waarschijnlijke ondersnijdingen kunnen worden geïdentificeerd.^[2]Het belangrijke punt is dat de diepgang richtinggevend is. Een vlak heeft pas een bruikbaar diepgangsresultaat als de openingsrichting is gedefinieerd.

2. Kies de trekrichting voordat u de sculptuur wijzigt

Begin met het testen van de eenvoudigste richting waardoor de malhelften van elkaar gescheiden blijven terwijl het belangrijkste gezicht schoon blijft. Voor een conventionele pion kan het gereedschap langs de verticale middellijn openen. Een gedetailleerde miniatuur heeft mogelijk een gekantelde richting of een minder voor de hand liggende scheidingslijn nodig om armen, kledingplooien en uitrusting vrij te geven. Een kaarthouder kan worden aangedreven door de gleuf, terwijl een dienblad meestal wordt aangedreven door de diepste wanden.

De eerste richting is slechts een kandidaat. Roteer het model en vergelijk alternatieven voordat u tapsheid toevoegt. Een kleine verandering in de oriëntatie kan ondersnijdingen aan de ene kant verminderen en deze aan de andere kant creëren. Het kan ook de scheidingslijn over een gezicht, logo of door de speler aanraakoppervlak verplaatsen.

Gebruik deze vragen om de richtingen van kandidaten te vergelijken:

• Welke richting produceert de minste gevangen kenmerken?
• Waar zou de scheidingslijn het zichtbare silhouet kruisen?
• Welke malhelft moet het onderdeel vasthouden wanneer het gereedschap wordt geopend?
• Kunnen uitwerppennen sterke, niet-cosmetische gebieden bereiken?
• Zijn verzonken logo's, sleuven en montagedetails in dezelfde richting zichtbaar?
• Zou een andere oriëntatie de mal vereenvoudigen, maar de poort of getuigenlijn beter zichtbaar maken?

Forceer de productontwerper niet om de hele mal te ontwerpen. DeCAD-voorbereidingsgids voor bordspelstukkenraadt aan om de gewenste trekrichting en cosmetische beperkingen te identificeren, en vervolgens de matrijsingenieur de resterende productiedetails tijdens DFM te laten voorstellen.

3. Bouw een oppervlaktekaart in plaats van één hoek te controleren

Een enkele groene schermafbeelding kan de details verbergen die er toe doen. Zet de conceptanalyse om in een oppervlaktekaart die aangeeft wat elk gebied doet, welk gereedschapsonderdeel het vormt en waarom het uiterlijk of de afmetingen ervan belangrijk zijn. Hierdoor ontstaat een beoordelingsrecord dat latere CAD-wijzigingen overleeft.

Breng zowel kleine gezichten als grote muren in kaart. De onderkant van een kin, een smalle opening tussen een figuur en zijn schild, of de achterste rand onder een mantel kunnen een plaatselijke ondersnijding creëren, zelfs als het grootste deel van het model netjes loskomt. Bij een kleurendiagram met een lage resolutie kunnen deze gebieden over het hoofd worden gezien, dus inspecteer ze op productieschaal.

4. Bepaal welke rand vast blijft als er diepgang wordt toegevoegd

Diepgang verandert van formaat. Als een muur vanaf de onderkant naar buiten toe smaller wordt, wordt de bovenkant groter. Als het vanaf de bovenkant naar binnen toe smaller wordt, wordt de onderkant kleiner. Het toepassen van dezelfde nominale hoek vanuit een ander neutraal vlak levert een ander onderdeel op.

Voordat u het model wijzigt, markeert u de dimensie die vast moet blijven:

• Basiscontact:behoud de voetafdruk die ervoor zorgt dat een pion op het bord blijft staan.
• Passende pasvorm:behoud het functionele uiteinde van een pin, socket, scharnier of klikfunctie.
• Stapelinterface:bewaar de controlerand of stoel die het ene fiche op het andere lokaliseert.
• Kunstwerkzone:houd voldoende bruikbare ruimte over voor een logo, nummer of gedrukt pictogram.
• Karaktersilhouet:kies een neutrale locatie die een gezicht, hand of accessoire niet merkbaar dikker maakt.

Dit is de ontwerpbegroting: elke getekende muur neemt een bepaalde dimensionale ruimte in beslag. De begroting kan afkomstig zijn van de boven-, onder-, scheidingslijn of een andere neutrale referentie, maar de beslissing moet expliciet zijn. Als de CAD eenvoudigweg 'concept toevoegen' zegt, kan de ingenieur de vrijgave oplossen terwijl hij onbedoeld een productvereiste wijzigt.

5. Pas dezelfde logica op een andere manier toe op alle soorten spelstukken

Pionnen en schaakstukken

Een roterende of bijna-roterende pion suggereert gewoonlijk een trekkracht in de middellijn, maar de stam, kraag en basis kunnen zeer verschillende vrijgaveomstandigheden hebben. Een dikke basis kan warmte vasthouden en de kern vasthouden, terwijl een smalle steel weinig ruimte biedt voor uitwerpen. De tapsheid heeft ook invloed op de omtrek die spelers aan de andere kant van de tafel herkennen.

Houd het onderste contactvlak vlak, controleer de basisrand vanaf de voorgestelde scheidingslijn tot aan de voet en kijk waar de uitwerpers kunnen duwen zonder een onstabiele ring of zichtbare markering achter te laten. van Kingkeaangepaste plastic pionpaginalaat zien waarom pose, proportie, kleur en oppervlaktebehandeling bij de vormgeometrie in aanmerking moeten worden genomen in plaats van erna.

Miniaturen en karakterfiguren

Miniaturen zijn minder vergevingsgezind omdat hun visuele aantrekkingskracht voortkomt uit veranderende contouren. Armen, haar, capes, wapens en uitrusting kunnen elkaar overlappen, gezien in de trekrichting. Diepgang kan via die vormen worden verdeeld, zodat deze minder zichtbaar is, maar echte haakgeometrie heeft nog steeds een andere oplossing nodig.

Beoordeel het model niet alleen op basis van een schoonheidsweergave. Gebruik silhouetaanzichten vanuit de openingsrichting, doorsnedeaanzichten door nauwe openingen en een schetskleurenkaart. Als een zijactie wordt overwogen, vergelijk dan de extra complexiteit van het gereedschap met een kleine poseverandering of het opsplitsen van het personage in afzonderlijk gegoten componenten. Kingke somt verbindingen, schalen en montageaccessoires op onder de beoordeelde constructieskleine plastic actiefiguren.

Penningen, tegels, bakjes en houders

Platte stukken kunnen er eenvoudig uitzien terwijl ze lange binnenmuren, stapellippen of diepe uitsparingen verbergen. Controleer buitenmuren en binnenmuren afzonderlijk, omdat het plastic van het ene stalen oppervlak naar het andere kan krimpen. Een gedrukt token heeft ook voldoende vlak of gecontroleerd oppervlak nodig voor decoratie nadat het ontwerp is aangebracht.

Voor een houder of dienblad bekijk je de diepste muur vanuit de opening. Als het ontwerp een zijgleuf bevat, ga er dan niet van uit dat extra tapsheid dit verhelpt. De sleuf kan een dwarsrichtingselement creëren dat een kernactie of een geometrieverandering nodig heeft.

6. Textuur en diepe details hebben hun eigen vrijgavetoeslag nodig

Textuur is geometrie, ook al is deze niet gemodelleerd in de product-CAD. De pieken en dalen kunnen de weerstand vergroten als het onderdeel langs de mal glijdt. Het effect hangt af van de textuurdiepte en constructie, de hars, de wandhoogte, de vormomstandigheden en of het plastic naar het staal toe of van het staal af krimpt.

Standex Engraving Mold-Tech adviseert om de textuurdiepte te evalueren met diepgang en merkt op dat wegkrimpende en krimpende oppervlakken zich niet op dezelfde manier gedragen. Er staat ook dat slides en lifters vanuit hun eigen actierichting moeten worden beoordeeld.^[3]Dit is de reden waarom een ​​generieke regel van textuur naar hoek niet in elke tekening mag worden gekopieerd.

Los de volgende problemen op voordat de textuur wordt vrijgegeven voor gereedschappen:

• De exacte textuurvlakken en textuurreferentie.
• De beoogde textuurdiepte of goedgekeurde monsterstandaard.
• De trekrichting voor elk gestructureerd vlak.
• Gebieden die krimpen op kernen, pinnen, glijbanen of lifters.
• Zones waar de textuur moet vervagen of stoppen om vrijgave te voorkomen.
• Cosmetische grenzen waar een harde textuurovergang zichtbaar zou zijn.

Diep gegraveerde letters verdienen dezelfde aandacht. Tocht op de zijwanden van verhoogde of verzonken karakters kan de streekbreedte en tegenopeningen veranderen. Keur de daadwerkelijke gegoten letters op het uiteindelijke formaat goed in plaats van te vertrouwen op een vergrote CAD-weergave.

7. Diepgang, scheidingslijnen, uitwerpen en zijacties zijn één beslissing

Een onderdeel kan een eenvoudige trekcontrole doorstaan ​​en toch moeilijk te vormen zijn. Het gereedschap moet ook langs een werkbaar scheidingsoppervlak worden gescheiden, het onderdeel op de beoogde kant houden, ingesloten lucht laten ontsnappen en voldoende uitwerpgebied bieden. van Kingkeprecisie-ontwerpservice voor spuitgietmatrijzenbeschrijft DFM, scheidingsoppervlakken, ventilatie-, uitwerp- en schuif- of kerntrekstructuren als verbonden delen van de matrijsoplossing.

De scheidingslijn kan de vereiste tapsheid tussen twee malhelften verdelen. Het verplaatsen ervan kan het visuele effect van tocht verminderen, maar het kan ook een getuigenlijn over een cosmetisch gebied creëren. De plaatsing van de ejector kan de ontwerper in de richting van een andere retentiestrategie duwen. Een zijactie kan een ondersnijding behouden, maar introduceert een andere beweging, afsluitoppervlak en onderhoudsoverwegingen.

Een complex onderdeel kan meer beïnvloeden dan zijn eigen holte. De gids voorfamilievormen versus afzonderlijke vormenlegt uit waarom moeilijke uitwerp- of zijacties een reden kunnen zijn om één component te scheiden van anderszins compatibele spelstukken.

8. Wat een nuttige DFM-beoordeling met diepgang zou moeten laten zien

van KingkeDFM-analyseservicesomt diepgang, ondersnijdingen, scheidingsoppervlakken, uitwerpen en kerntrekken op onder de items die vóór het bewerken zijn beoordeeld. Voor een bordspelcomponent moet het rapport specifiek genoeg zijn zodat een ontwerper kan zien wat er gaat veranderen en waarom.

Vraag naar deze deliverables:

• Een screenshot van het model waarbij de geanalyseerde trekrichting duidelijk gemarkeerd is.
• Een kleurenconceptkaart waarop de analysedrempels zijn vermeld.
• Een aparte lijst met ondersnijdingen en de voorgestelde reactie voor elke ondersnijding.
• De voorgestelde scheidingslijn en de oppervlakken gevormd door elke malhelft.
• Schuif-, lifter-, insteek- of kerntrekrichtingen, indien van toepassing.
• Het datum- of neutrale referentiepunt dat wordt gebruikt wanneer de diepgang een cruciaal kenmerk verandert.
• Cosmetische gebieden, printzones en beperkingen zonder uitwerping.
• De materiaal- en textuuraannames achter de aanbeveling.
• Voor-en-na-secties door elke herziene basis, pen, sok of diepe muur.

Een kleurenkaart alleen is geen goedkeuring. Met de workflow van Autodesk kan de gebruiker een analyserichting en hoekbereik definiëren, zodat de instellingen bij de schermafbeelding moeten worden gevoegd.^[2]Anders kan een latere recensent niet zeggen wat de kleuren betekenden.

Het DFM-rapport moet ook open besluiten labelen. Als de harskwaliteit, de textuur of het cosmetische oppervlak nog onbeslist zijn, is de ontwerpaanbeveling voorwaardelijk. Leg die voorwaarde vast in plaats van een voorlopige cheque om te zetten in een definitieve vrijgave.

9. Inspecteer gegoten monsters op loslaatproblemen

Een zuivere CAD-analyse vervangt gegoten bewijsmateriaal niet. Harskrimp, oppervlaktetextuur, koeling, retentie en uitwerpcontact hebben allemaal invloed op hoe het echte onderdeel het gereedschap verlaat. Stratasys merkt op dat de ideale diepgang afhangt van de maldiepte en de eindgebruiksfunctie, en dat getextureerde kenmerken extra aandacht vereisen bij het loslaten.^[4]

Inspecteer monsters in de richting waarin het defect moet kijken. Een sleeplijn die langs de openingsrichting loopt wijst op een ander probleem dan een vloeilijn over het oppervlak. Gebruik de bredereGids voor spuitgietdefecten voor kleine speelstukkenom ontwerp-, matrijs- en procesoorzaken te scheiden.

Vergelijk gelabelde monsters uit elke holte, niet één aantrekkelijk stuk. Controleer het staande vlak op een vlakke referentie, test de paringskenmerken met hun productie-tegenhangers en fotografeer elk vrijgaveteken met de identiteit van de holte en de revisie van de onderdelen. Als het gereedschap verandert, houdt u het herziene monster gekoppeld aan het herziene CAD- en DFM-record.

10. Een praktische releasereeks

1. Keur het visuele concept goed:vergrendel het personage, de spelfunctie en beschermde oppervlakken.
2. Productie-CAD voorbereiden:stuur een bewerkbaar solid- of STEP-bestand plus een tekening van kritische afmetingen en uiterlijke beperkingen.
3. Selecteer de pull-richtingen voor kandidaten:vergelijk ondersnijdingen, zichtbaarheid van scheidingslijnen en uitwerptoegang.
4. Maak de concept-oppervlaktekaart:classificeer hoofdtrek-, schuif-, ondersnijdings-, textuur- en dimensiekritische vlakken.
5. Diepgang toepassen vanaf genoemde datums:toon voor-en-na-secties waar de pasvorm of het silhouet kunnen veranderen.
6. Maak het matrijsconcept compleet:bevestig samen afscheid, retentie, uitwerpen, poorten, ventilatieopeningen en bewegende acties.
7. Vergrendel aannames over materiaal en textuur:het ontwerp herzien als die input verandert.
8. Gegoten monsters goedkeuren:inspecteer losmarkeringen, pasvorm, stabiliteit, uiterlijk en holtevariatie.

Deze volgorde voorkomt een veelvoorkomend overdrachtsprobleem: een productontwerper keurt het uiterlijk goed, een matrijsontwerper past het aan voor vrijgave, en het voltooide gereedschap produceert een derde versie die niemand vergelijkt met de oorspronkelijke bedoeling. Het engineeringmodel moet een overeengekomen brug vormen tussen visueel ontwerp en productie.